okul kafası yaş gözetmiyor. her kar yağdığında sevinçle cama koşup “yaşasın yarın kesin tatil olur” diye sırıtıyorum. sonra birbirini takip eden saatler içinde “olur mu ya acaba, keşke olsa, off yapmazlar ki” düşünceleri beliriyor sırayla.. bitmedi, sonra sabah 6.55’te evden çıkarken “ya ben yoldayken tatil yaparlarsa” var. nihayetinde 7.30’da paşa paşa sınıfın yolunu tutuyorum. yarı kar soğuğundan yarı kar sevincinden al al olmuş yanaklarıyla bana bakan kuzucuklara gülümsüyorum. yukarıdaki de benim kar fotoğrafım. klişeleri severiz.
